[FanFiction] Person of Interest (TV series)

posted on 14 Oct 2014 16:38 by covet in Fan-Fiction
[FanFiction] Person of Interest (TV series)

ไม่มีชื่อเรื่องค่ะ คิดไม่ออก(เรื่องสั้นเรื่องอื่นก็ไม่มีชื่อเหมือนกัน orz )
 
Timeline : ช่วงหลังจาก ตอนที่3 ของซีซั่น2 
 
คำเตือน : มีการสปอยเล็กน้อยสำหรับคนยังไม่ได้ดู และมันเป็นficเวิ้นเว่อไร้สาระ(อีกแล้ว)
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 
 
 
.....ทำไมลูกจ้างเขาถึงได้มีสวัสดิการคุณภาพชีวิตที่ต่ำแบบนี้......

            แฮโรลด์ ฟินช์ยืนค้างอยู่หน้าห้องน้ำเก่าที่ไม่ใช้แล้ว เขากระชับผ้าห่มที่คลุมไหล่อยู่ให้เข้าที่แล้วมองอ่างอาบน้ำที่มีขาโผล่ออกมานอกอ่าง แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้ในทางทฤษฏีอยู่แล้วที่ยัดร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่ทั้งตัวเข้าไปในอ่างอาบน้ำเล็กๆนั้นได้ ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนมหาเศรษฐีขี้งกที่กดขี่ลูกจ้างอย่างไรอย่างนั้น

            เขายืนนิ่งขมวดคิ้วมองร่างของจอห์นที่นอนหลับสนิทในอ่างอาบน้ำด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าไม่สบายแน่ๆ ใช้หนังสือสองสามเล่มหนุนแทนหมอน ยังโชคดีที่อ่างอาบน้ำนั้นมันสะอาด และแห้งดีเนื่องจากห้องน้ำนี่ไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว และหนังสือของเขาถึงจะเก่าแต่ก็ได้รับการดูแลอย่างดีจนไม่น่าจะมีฝุ่นให้ไปรบกวนระบบทางเดินหายใจ  แต่การเอามาหนุนนั้นจะนอกจากจะทำให้หนังสือมันยับแล้ว อากาศที่ชื้นบริเวณนี้อาจทำให้มีเชื้อราขึ้นที่กระดาษได้
 
....ไม่สิเขาคิดเล็ก คิดน้อย เหมือนมหาเศรษฐีขี้งกจริงๆซะแล้ว......
 
            แฮโรลด์ถอนหายใจ เขาอุตส่าห์ใช้เงินไปซื้อห้องพักราคาแพง ที่มีข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นครบทุกอย่าง แน่นอนว่ารวมถึงที่นอนอุ่นๆ หมอนนุ่มๆ ไปอย่างเสียเปล่าจริงๆ
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - -
 
            เสียงพรมนิ้วลงบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอเหมือนทุกๆเช้าหยุดไป เมื่อคนที่อยู่หน้าจอคอมขนาดใหญ่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆที่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้ พร้อมด้วยเสียงหาวเบาๆ
 
            "อรุณสวัสดิ์ มิสเตอร์รีส ผมถือวิสาสะซื้อกาแฟมาเผื่อคุณแล้ว มันวางอยู่บนโต๊ะ" แฮโรลด์ทักทายโดนไม่ได้เงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์ไปดู แต่เสียงงึมงำขอบคุณเบาๆจากด้านหลังก็ทำให้เขารู้ว่า ตอนนี้จอห์นยังคงเพลียอยู่ ทั้งจากงานเมื่อวาน และการพักผ่อนที่ไม่เพียงพอและถูกสุขลักษณะในอ่างอาบน้ำนั่น
 
            เขาละมือจากการคีย์คำสั่ง หมุนเก้าอี้มาทางคนที่จิบกาแฟช้าๆ พลางย่อตัวไปนั่งครึ่งเข่าเกาหูให้แบร์ที่นอนหมอบอยู่ในฟูกของมันข้างโต๊ะคอมพิวเตอร์
 
            "ผมว่า เราควรจะคุยเรื่องนี้กันสักที"
 
            "เรื่องอะไรล่ะ มันไม่ได้ไปกัดหนังสือนายเพิ่มใช่ไหม ฟินช์" จอห์นออกแรงขยี้หัวเบลเยี่ยมมาลินอยตัวโตมากขึ้น แบร์ครางเบาๆแล้วยื่นหัวไปหาจอห์น
 
            "ผมหมายถึงเรื่องการนอนของคุณ"
 
            จอห์นหยุดแหย่เล่นกับแบร์แล้วเงยหน้าขึ้นมองแฮโรลด์ สายตาหลังแว่นนั้นจริงจัง อันที่จริงมันก็จริงจังอยู่เสมอ
 
            "ไม่นึกว่านายจะห่วงฉันเรื่องนี้นะ แฮโรลด์"
 
            "ผมแค่ ไม่เห็นด้วยกับการมาค้างที่นี่ของคุณ" แฮโรลด์กดเสียงต่ำลงอีก เพื่อแสดงออกถึงความจริงจังของเขา
 
            จอห์นยกยิ้มเล็กน้อยอย่างที่ทำทุกครั้งเวลาแฮโรลด์กังวลกับเรื่องไม่เข้าเรื่อง แน่นอนว่าอีกฝ่ายดูเหมือนว่าจะไม่ชอบให้เขาแสดงออกแบบนี้ ดวงตาของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรี่ตาแล้วก้มมองเขาที่ยังไม่ลุกไปจากข้างๆฟูกของแบร์ สุดท้ายจอห์นก็ถอนหายใจน้อยๆ ยอมแพ้กับเกมจ้องตาของเจ้านาย
 
           "นายจ้างยังนอนหลังแข็งที่นี่อยู่ จะให้ฉันกลับไปนอนสบายที่บ้านได้ยังไงล่ะ"
 
           "มิสเตอร์รีส การนอนในอ่างอาบน้ำมันไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ"
 
           "นอนฝุกบนโต๊ะคอมก็ไม่ต่างกัน"
 
            จบคำของอีกฝั่งแฮโรลด์ที่อ้าปากจะเถียงก็เงียบทันที คำของเขาที่เตรียมไว้เหมือนโดนอีกฝ่ายบังคับให้กลืนกลับไป
 
            "ผ...ผมต้องทำงาน แต่งานของคุณเสร็จสิ้นแล้ว"
 
            "ซึ่งมันไม่ดีต่อสุขภาพของนาย แฮโรลด์"
 
            คำย้อนของอีกฝ่ายที่สวนมาแทบจะทันทีทำเอาคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สะดุดลมหายใจ ไม่รู้ว่าเหตุการณ์มันกลับกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนแรกแฮโรลด์ตั้งใจจะเตือนอีกฝ่าย แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาที่เหมือนเด็กวัยรุ่นหาข้ออ้างนอนดึกกับผู้ปกครองแทน
 
            แฮโรลด์รู้สึกว่าบรรยายกาศรอบตัวนิ่งเงียบมากเกินไป แม้แต่แบร์ก็ยังนอนหมอบนิ่งไม่เสียงออกมาแม้แต่น้อย สายตาของจอห์นยังจ้องกลับมาที่เขาทำเอาแฮโรลด์รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แถมอีกฝ่ายยังมีการเอามือมาจับเก้าอี้เพื่อกันไม่ให้เขาหันตัวหนีอีกต่างหาก
 
            "ผมทำอย่างนี้มานานมากแล้วจอห์น ก่อนคุณจะมาทำงานกับผมเสียอีก" แฮโรลด์ถอนหายใจน้อยๆอย่างยอมแพ้ "ก่อนหน้านี้ก็ไม่เห็นคุณมานอนค้างให้เสียสุ.."
 
            "ไม่ใช่ตอนนี้ ตอนหลังจากไม่กี่วันก่อนนายถูกฉีกยาระงับประสาท และถูกลักพาตัวไป"
 
            จอห์นเอ่ยแทรกโดยไม่ปล่อยให้เขาต่อจบประโยค คำตอบนั้นทำให้แฮโรลด์ชะงัก จริงอยู่ว่าหลังจากที่จบคดีของรูทไปทำเอาเขากลัวการออกไปสู่ที่สาธารณะ
 
            ดวงตาหลังแว่นวูบลงมองรอยแผลที่มือตัวเอง ตอนนี้มันกลายเป็นรอยสีขาวจางๆบนฝ่ามือ เหตุการณ์นั้นติดอยู่ในความทรงจำ และติดอยู่ในร่างกายเขาแน่นเสียจนเพียงแค่หลับตาเขาก็รู้สึกเหมือนมีหญิงสาวมายืนกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆข้างหูจากข้างหลัง รอยแผลจากรอยฉีดยาจางหายไปมากแล้วแต่สัมผัสของมันยังตกคางและทำตัวเขาสั่นสะท้านทุกครั้งที่นึกถึง
 
            เหมือนจอห์นจะรู้ว่าเขารู้สึกอะไร มือใหญ่ของคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าคว้ามือเขาไปจับ แฮโรลด์รู้ว่ามือเขาสั่นนิดๆเมื่อโดนมือนั้นบีบเบาๆอย่างปลอบโยน
 
            "คุณมาอยู่ที่นี่เพื่อดูแลผม"
 
            ".... ใช่"
 
            เสียงทุ่มของจอห์นตอบกลับมาเบาพอกับคำถามที่เขาหลุดออกไป แฮโรลด์ไม่รู้ความว่ารู้สึกตอนนี่คืออะไร แต่ความอบอุ่นที่มือของเขามันทำให้เขารู้สึกสบายใจกว่าตอนแรกจริงๆ มือของเขาค่อยๆหยุดสั่น แฮโรลด์นิ่งเงียบทิ้งช่วงเวลาตรงนี้ให้ยาวนานขึ้นอีกนิดก่อนจะเริ่มพูดต่อ
 
            "ขอบคุณมาก แต่ผมมีหมาเฝ้าบ้านอยู่แล้ว"
 
            "มีหมาเฝ้าบ้านเพิ่มอีกตัว ไม่อุ่นใจกว่ารึไง" จอห์นเงยหน้ามองเขา พร้อมรอยยิ้มแบบที่แฮโรลด์ไม่เคยชอบมันเลย เพราะมันมักชอบมาเวลาที่จอห์นมักทำอะไรที่มันค่อนข้างคุกคาม ...หรืออย่างน้อยมันก็เรียกว่าคุกคามในความรู้สึกของเขา
 
            "โฮ่ง..."
 
            เสียงทุ่มนุ่มเปร่งออกมาเลียนเสียงสุนัขแบบยั่วเขาทีเล่นทีจริงพร้อมกับสายตาที่จ้องตรงมา มือที่กุมอีกฝ่ายไว้ค่อยๆเลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าตัวเอง
 
            แฮโรลด์รู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้าทันทีที่หลังมือเขารู้สึกถึงลมหายใจเบาๆของอีกคน เขารีบกระชากมือกลับออกมาแล้วรีบหันเก้าอี้กลับเข้าหน้าจอคอมพิวเตอร์ทันที
 
            "อย่าไร้สาระ.. มิสเตอร์รีส ส่วนนี้เลขชุดใหม่ของคุณ" แฮโรลด์ตัดบทยื่นแผ่นกระดาษที่วางค้างไว้บนโต๊ะแผ่นหนึ่งให้จอห์นโดนไม่หันหน้ามามอง
 
 
 
 
- - - - - - - - - - - - - - - -
 
 

            คืนนั้นจอห์นไม่ได้กลับห้องสมุด เพราะมัวแต่วิ่งหลบลูกกระสุน กว่าจะได้กลับก็เกือบรุ่งเช้า และพอเขากลับมาก็มีบางอย่างแปลกไปจากเดิม
 
            โซฟาตัวยาวบุด้วยผ้ากะมำหยี่ตั้งอยู่ในมุมเหลือบถัดจากชั้นหนังสือ
 
            เขาอดยิ้มไม่ได้จริงๆ ไม่รู้จะจัดการกับความคิดที่รู้สึกตอนนี้ได้อย่างไร แต่ก็เพราะเจ้านายของเขาก็น่ารักจริงๆนั้นแหละ
 
            สงสัยกิจวัตรตอนกลางคืนของเขาจะเปลี่ยนเสียแล้ว จากที่ต้องเอาผ้านวมอุ่นๆไปห่มให้อีกฝ่ายที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ ก็จะกลายเป็นเขาต้องอุ้มเจ้านายไปนอนบนโซฟา แล้วกลับไปนอนในอ่างน้ำตามเดิม
 
 
 
            จริงๆแล้วจอห์นไม่สงสัยเลยถ้าวันต่อจะเจอโซฟาเพิ่มขึ้นมาอีกตัว
 
 
 
 
 
...END...


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
 
 
 
 
 


ฮืออออ ฟิคPOIออกมาอีกแล้ว ฉลองSS4 ไงล่าาาา
 
ทำเป็นพูดไป จริงๆเรื่องนี้เขียนมาตั้งแต่ตอน SS2จบหมาดๆ แล้วดองยาวนานข้ามปี ช่วงนี้คู่คุณลุงกลับมาอีกครั้ง ทำเอารีบปัดฝุ่น เกลี่ยให้จบจนได้มาลง 
 
แต่อันที่จริงๆแล้วตอนเริ่มแต่งฟิคนี้คือไปเจอ "รูปนี้" เข้าค่ะ รู้ตัวอีกทีก็พิมพ์ยาวจนเกือบจบไปแล้ว แย่มาก วะ ฮะ ฮ่า ฮ่า
 
แต่งficลุงคู่นี้ทีไรต้องระมัดระวังเรื่องการเรียกชื่อของอีกคนตลอด แต่ก็นั้นแหละค่ะเพราะการเรียกชื่อสลับนามสกุลไปๆมาๆของคู่นี้แหละที่ทำเอาเราฟินตลอดเลย
 
 
ปล.SS4 ฟินมากค่ะ ทำเอาอยากแต่งAUขุ่นตำรวจกับศาสตร์จารย์เลย แถมคู่ลิลลี่ในห้างแผนกเครื่องสำอางได้อีกคู่ต่างหาก

edit @ 16 Oct 2014 11:05:52 by Covet

Comment

Comment:

Tweet

ฟิคน่ารักอะค่ะ บรรยายได้เห็นภาพมากเลย
ชอบคู่นี้ตอนต่อปากต่อคำกันนี่แหละ
แต่ในไทยนี่หาฟิคอ่านยากจริงจังอะค่ะ
ขอบคุณที่แต่งฟิคน่ารักๆมาให้อ่านนะคะ

#1 By reanirene (1.10.218.128|1.10.218.128) on 2015-01-01 19:12