[FanFiction] SHERLOCK (TV series)

posted on 25 May 2012 00:08 by covet in Fan-Fiction

very very shot FAN FICTION SHERLOCK  (TV series)

 .

คำเตือน ....เด็ก สตรี และบุรุษทุกท่าน อ่านจบแล้วไม่ควรขว้างหมอนใส่คนแต่ง เพราะคนแต่งชิ่งปาก่อนแล้ว อุวะ ฮะ ฮะ ฮ่า

.
- - - - - - - - - - - - - - -

 .

.
เชอร์ล็อก โฮม กำลังเบื่อ

.
.

        อยากจะพูดแบบนั้นนะ แต่ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอก ...

.

        บ่ายแก่ ผมพยายามจดจ้องอยู่กับนิตยสารแพทย์ฉบับใหม่ที่แวะซื้อตอนเช้า แต่ดูเหมือนความพยายามของผมจะยากเสียเหลือเกิน เมื่อพบกว่าเพื่อนร่วมห้องของผมไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย

.
        ผมแยกไม่ค่อยออกหรอกว่าการเดินวนไปมาในห้อง ด้วยการกระแทกเท้าหนักๆเหมือนเด็กๆที่เรียกร้องความสนใจผู้ปกครอง แล้วบ่นงึมงำด้วยเสียงหึ่งๆ ว่านั้นเป็นการแสดงความเบื่อตามแบบปกติ หรือว่าเชอร์ล็อก โฮม เพื่อนร่วมห้องของผมกำลังเดินหาว่าผมซ่อนวัตถุที่ประกอบด้วยนิโคตินของเขาไว้ที่ไหนกันแน่

.

        "ได้โปรด นายทำฉันตาลาย" ผมตัดใจเอ่ยขึ้นมาดังๆ เผื่อใครบางคนจะหยุดทารุณกรรมพื้นห้องที่น่าสงสาร ผมไม่อยากคิดเลยว่ามันสึกลงไปเท่าไหร่แล้ว
.

        "นายไม่ได้มองฉันด้วยซ้ำจอร์น นายจ้องนิตยสารนั้นมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว" เชอร์ล็อกตอบกลับ และผมถือว่านั้นเป็นคำปฏิเสธ เขาพลางหรี่สายตามองนิตสารแพทย์ในมือผมแวบหนึ่งแล้วเดินกระแทกส้นเท้าเป็นวงกลมรอบห้องต่อ

.

        "ใช่ แต่นายย้ำเท้าเดินวนทั่วห้องมาเกือบ 20 นาที แล้วมันก็เสียงดังจนน่ารำคาญด้วย ทำไมนายไม่โทรไปหาเกร็กดู เผื่อว่ามันจะทำให้อาการอยากเดินจงกลมในห้องของนายลดลง"
.

        "2 ข้อ!!" เสียงฝีเท้าที่เดินงุ้นง่านนั้นหยุดลงกระทันหัน ทำเอาคิ้วผมขมวดเป็นเชิญถาม "ข้อแรก นายกำลังคิดว่าฉันเบื่อ อยากได้คดีใหม่ นั้นเดาถูกครึ่งหนึ่ง ส่วนหนึ่งฉันอยากได้ปัญหาอะไรสักอย่างมาทำให้หัวมันแล่นมากกว่าตอนนี้ แต่นั้นประเด็นรอง ประเด็กหลักตอนนี้คือบางทีร่างกายฉันก็ต้องการปัจจัยบางอย่างที่ทำให้หัวแล่นได้มากกว่า...."

.

        ผมหรี่ตามองอีกฝ่ายที่พึ่งพ่นประโยคยาวเหยียดแบบรวดเดียวจบ

.
...สรุปว่านายหาบุหรี่อยู่จริงๆด้วย

.

        "ข้อสอง เกร็กนี่ใคร?"
.

        "..................."

.

        "..................."
.

        "เอิ่ม....."

.
        "ไม่!!!"

.
        ผมสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเชอร์ล็อกก็ตะโกนขึ้นมา ขณะที่สมองผมกำลังว่างไปช่วงขณะ ผมมองไปยังใบหน้าที่ถูกผมหยักโศกที่ดูยุ่งเหยิงมากกว่าปกติปกคลุม ราวกับว่ามันถูกเจ้านายละเลย บอกตามตรงผมตามอารมณ์ของเชอร์ล็อกรอบนี้ไม่ทันแม้แต่น้อย...อันที่จริงปกติผมไม่เคยตามทันอยู่แล้ว

.

        "อะไร??"
.

        "นายคิดว่าฉันกำลังอยากสูบบุหรี่ โอเคฉันอยาก แต่ไม่ได้มากขนาดที่ฉันจะควบคุมไม่ได้ จนต้องเดินไปเปิดซองจดหมายเก่าที่กองรวมกันเพื่อหยิบบุหรี่ที่นายซ่อนในซองมาดูด จอร์นทำไมนายไม่หัดสังเกตุเพื่อนร่วมห้องแสนดีของนายซะบ้างว่าเขาอยู่ในบ้านตั้งแต่เมื่อคืนวานที่นายออกไปดินเนอร์กับแจสซิก้า"

.

        "เอเลนา"
.

        "เอเลนา.." เชอร์ล็อกทวนอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเจอผมค้อนให้วงเบอเร้อ

.

        "แล้วจากนั้นก็ไปต่อกับหล่อนที่บาร์เหล้า แถมกลับมาก็เข้านอนโดยไม่ทันสังเกตุว่าฉันอยู่ที่โซฟา พอตอนเช้าก็ออกไปพบสาวที่ร้านอาหาร ดูจากคราบเล็กๆบนแขนเสื้อนายน่าจะเป็นร้านจีนตรงมุมถนนใหญ่ แต่ไม่ใช่สาวที่นายเดทด้วย เพราะนายแวะซื้อนิตยสารนั้นกลางทางเพราะคิดว่ามันเป็นการนัดกินข้าวที่น่าเบื่อจึงหาอะไรติดมือไปด้วย ดังนั้นสาวคนนั้นน่าจะเป็นคนใกล้ชิดพอที่นายจะไม่ต้องระวังเรื่องมารยาท และทำให้นายเบื่อได้ ในที่นี้คือพี่สาวนาย หลังจากนั้นระหว่างทางกลับนายโดนคนของทางการลักพาตัว เพื่อเอาตัวนายไปฟังนั่งไมครอฟบ่นเรื่องที่ฉันไปลองทดสอบโยนวัตถุลงน้ำ"
.

        "ศพ..เชอร์ล็อก นายเอาศพไปโยนในสระน้ำที่ใช้ทำกายภาพบำบัดของโรงพยาบาล แถมตอนมีคนไข้ใช้งานอยู่ด้วย! แล้วไอ้เรื่องเมื่อวานพอฉันกลับมาก็เจอนายนอนขดหลับอยู่บนโซฟา แถมยังหาผ้ามาห่มให้นาย นี่เรียกว่าฉันไม่สังเกตุเห็นนายตรงไหน"

.

        "ตรงที่ฉันไม่เห็นนาย"
.

        ".................."

.

        "ใช่ ...แต่ที่แย่ที่สุดคือเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนายกลับมาทิ้งตัวลงโซฟา แล้วนั่งจ้องภาพเชื้อโรคพิมพ์สี่สีในนิตยสาร "
.

        "โอเค...ฉันตามคอลั่มของด็อกเตอร์เจมส์ วิลสันอยู่หลายฉบับแล้ว มันใม่ใช่เชื้อโรคแต่เป็นเชื้อมะเร็งในสมอง... แล้ว??"

.
        "คิด ...คิด จอร์น คิด ตั้งแต่เมื่อคืนวาน จนถึงตอนนี้นายได้กินไปแล้วอย่างน้อยๆก็ 2 มื้อ"

.

        โอ้ ผมคิดได้แหละ มินาล่ะเชอร์ล็อกถึงเดินกระแทกส้นเท้าเหมือนเด็กเล็กที่เรียกร้องความสนใจ ก็เขาเรียกความสนใจอยู่จริงๆ ในเมื่อผมลืมให้อาหารเขาไป

.
        ปกติในตู้เย็นจะมีของสดเบียดอยู่กับซากอะไรสักอย่างอยู่เสมอ เป็นหน้าที่ของมิสซิสฮัดสันที่จะเอาของสดเหล่านั้นไปทำให้คุณชายเชอร์ล็อกพอเอาเข้าปากประทังชีวิตได้ และรวมไปถึงการกวาดล้างเศษซากในตู้เย็นนั้นด้วย ผมไม่เคยเห็นว่าเชอร์ล็อคจะสามารถหยิบอาหารมาทำอย่างอื่นได้นอกจากหยิบใส่ปาก ผมเคยถามมิสซิสฮัดสันเรื่องฝีมือการทำอาหารนี้ เธอไม่ตอบแต่ชักสีหน้าขยะแขยงสุดชีวิตออกมา นั้นก็พอจะทำให้ผมไม่อยากฟังคำตอบพอๆกับที่เธอไม่อยากอธิบาย

.
        แต่เมื่อวานมิสซิสฮัดสันมีนัดไปทะเลสาบกับคู่เดทคนใหม่ของเธอ หน้าที่นี่จึงตกมาที่ผมโดยอัตโนมัติ

.

        "เชอร์ล็อกฉันบอกนายแล้วว่าถ้าหิวมีแยมกับนมอยู่ในตู้เย็น แล้วขนมปังก็วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว" ผมว่าพลางเดินไปยังตู้เย็นหาอะไรสักอย่างมาทำให้เชอร์ล็อกหยุดเดินวนสักที แล้วผมก็ไม่เคยคิดด้วยว่าการเอาแยมออกจากตู้เย็นมาทาขนมปังมันจะท้าทายความสามารถของนักสืบชื่อดังเกินไปตรงไหน
.

!!!!!!!!!

.

ปัง!
.

        อะไรหน่ะ?!?...หัวผมขาวโพลนไปวูบหนึ่ง เมื่อกี๊ผมแทบปิดประตูตู้เย็นแทบไม่ทัน

.

        ผมว่าผมเห็นกระปุกแยม และมัน....แย่กว่าการมีหัวสดๆของมิสเตอร์โรแลนด์มาแช่ข้างผักสด 10 เท่า
.

        "ฉันเทแยมสตอเบอรี่ทิ้งเมื่อคืน เพราะขนาดและความหนาของขวดมันพอเหมาะกับการบ่มเนื้อเยื่อหัวใจเพื่อดูการย่อยสลาย โดยใช้หนอนแมลงวัน และไขมันจากลำไส้ของวัว" เชอร์ล็อกอธิบายของวัตถุที่ผมเห็นมันแทนทีในขวดแยม ผมจะคงไม่กล้ากินกินแยมสตอเบอรี่เป็นอีกนาน

.

        ผมสูดหายใจลึกก่อน กระชากประตูตู้เย็นพร้อมกวาดของสดออกมาอย่างรวดเร็วก่อนสายตาเจ้ากรรมของผมจะไปสะดุดที่อดีตกระปุกแยมอีกรอบ
.

        ปกติมือของผมจะใช้มีดได้คล่องแคล่ว แต่เรื่องปรุงรสมันเป็นอีกเรื่อง แต่ของบางอย่างเช่น แซนวิชไม่ต้องปรุงรสมาก ผมไล่เชอร์ล็อกไปต้มกาแฟเพื่อให้อะไรเขาทำมากกว่าการกระแทกเท้าไปมา

.

        เชอร์ล็อกเดินมาที่โต๊ะกินข้าวกลางห้อง ก่อนกวาดเอกสารต่างๆของเขาที่วางกองลงไปให้พ้นจากโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้งด้วยถ้วยกาแฟ 2 แก้ว
.

      "ไม่ใส่นม ไม่ใส่น้ำตาล" เขาว่าองค์ประกอบของกาแฟในแก้วของผมแล้วซดไปอึก ก่อนออกมาทำหน้าเบ้แล้วรีบวางมันลงบนโต๊ะพร้อมกับแก้วของตัวเอง

.

        "มีแต่รสขม"
.

        "นั้นแหละดี ฉันจะได้มีของที่นายไม่แย่งสักที" ผมวางจานที่กองพะเนินไปด้วยแซนวิช ลากเก้าอี้มานั่งแล้วยกแก้วกาแฟที่เชอร์ล็อกชงให้มาเป่า และก่อนที่แก้วกาแฟจะมาจรดที่ปากมือของอีกคนก็มาแย่งแก้วไปก่อน
.

        "เฮ" ผมท้วงอย่างโมโหเล็กน้อย มองคนไม่ชอบของขมๆชดกาแฟขมปี๋เข้าไปทั้งแก้ว

.

        เชอร์ล็อกยกแก้วคว่ำ ยิ้มเสแสร้งเล็กน้อย ก่อนจะตีหน้าเฉยเมยเหมือนเดิมแล้วลงมือหยิบอาหารมื้อแรกใน 2 วันขึ้นมาชูให้ผมดู ซึ่งผมก็ทำได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินไปชงกาแฟใหม่เอง
.

        "รู้ไหมเชอร์ล็อก บางทีฉันก็อยากให้นายพูดคำที่เข้าใจง่ายๆอย่าง ......ฉันหิว ทำอะไรให้กินหน่อย หรือฉันอยากกินข้าว........หรืออะไรราวๆนี้บ้างนะ" ผมพูดโดยไม่หันไปมองคู่สนทนา ก่อนจะตักกาแฟผงใส่แก้วที่มีแต่คราบกาแฟเกาะอยู่ แล้วเทน้ำร้อนตามลงไป
.

!!!!

.
.

        ผมตกใจ แน่อยู่แล้ว! ในเมื่อพอหันกลับไปบุคคลที่คิดว่าจะนั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารดีๆ กลับมาอยู่ข้างหลังผมแล้ว แถมยังก้มหน้าลงมาเสียจนใบหน้านั้นห่างจากหน้าของผมไม่น่าจะถึงนิ้ว

.

        "ฉันหิวแล้วจอร์น มากินข้าวด้วยกันเถอะ"

.

        ยังไม่ทันที่สมองคนธรรมดาแบบผมจะประมวลอะไรได้ ก็ถูกเพื่อนร่วมห้องจูงมานั่งที่โต๊ะ แถมยังยัดแซนวิชเข้าในมือให้เรียบร้อย ส่วนเจ้าตัวก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามแล้วหยิบแซนวิชอีกชิ้นขึ้นมาแล้วค้างไว้เสียอย่างนั้นเหมือนรออะไรบางอย่าง
.

        ...อย่าบอกนะว่าเขารอผม หรือว่าคำพูดเมื่อครู่จะตรงตัวอย่างไม่น่าเชื่อ ผมกัดแซนวิชในมือทั้งๆที่ไม่ละสายตาจากเชอร์ล็อก

 .

        ในที่สุดคนที่อารมณ์บูดแต่เช้าก็ยิ้ม แล้วลงมือกินของในมือเสียที

.
        ผมยิ้มแล้วยกกาแฟที่พึ่งชงเองมาจิบ .....จะว่าอย่างไงดีละ มันจักจี้ลึกๆยังไงก็ไม่รู้สิ

 .

 .

.
...END...

 .

 .

        "รสชาติจืดชืด เหมือนอยู่ในสนามรบไม่มีผิด"

.

        ".... นายเคยไปรบรึไง กินไปเหอะน่า"

 .

 .

 .

 .

 .

- - - - - - - - - - - - - - -

 .

ถ้าถามว่าจบแค่นี้? ก็แค่นี้แหละค่ะ หลอกมาให้นั่งอ่านหมอกะหยิกกินข้าว ไร้ซึ่งสาระ เนื้อหา และคอนเซ็ปที่สุดแม่งเขียนออกมาทำไมก็ไม่รู้ กราบแนบพื้น

 .

แต่....วะ ฮะฮ่า อยากจะหัวเราะเป็นภาษาลอนดอน ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องยกความดีให้กับเพื่อนผู้จู่ๆก็บอกว่าว่างนักก็ให้ไปเขียนFic เลยถือโอกาศขุดเรื่องที่แต่งค้างตั้งแต่สมัยคลั้งหยิกกะหมอยังอยู่บนจอมาเข็นให้จบ(แบบปาหมอน)จนได้ ขนาดชื่อเรื่องยังไม่มีเลยคิดดู แต่Ficที่โดนทวงไม่แต่ง กร๊ากกก

จริงๆแรงแรกที่พิมพ์คืออยากแต่งอ่ะเรื่องนี้ มีแต่แรงฮึดไม่มีพล็อตในหัวแม้แต่น้อย เพราะเซลล์ติงๆ(ผสมเกรียนๆ)ในหัวไม่สามารถเค้นออกมาเป็นคดีๆได้ เลยสุกเอาเผากิน ..เอาวะ! เขียนแบบไม่มีพล็อตเนี่ยแหละ เรื่องจะเดินไปทางไหนก็ปล่อยให้หยิกกับหมอ(ในอินเนอร์)นำไป มันเลยลงเอยในโหลเป็นเดือน พอขุดเอามาปัดฝุ่นก็เอิ่ม....ช่างแม่ง จบไม่ลง ก็ปาหมอนแบบที่ไม่สาระอะไรสักอย่างเนี่ยหละ ไหนๆก็ไม่มีสาระแต่แรกอยู่แล้ว  Undecided

edit @ 25 Feb 2014 16:44:39 by Covet

Comment

Comment:

Tweet

โอย ให้ตายเถอะ น่ารักเป็นบ้า อ่านๆมานี่ เชอร์ลี่ กะ หมอชัดๆอะ เหมือนเรปบนๆ คาแรคเตอร์ไม่หลุดเลยจริงๆ ><

#10 By PeEm_KaKeRu on 2013-04-28 23:41

เหมือนจะไม่มีพล็อตอะไร แต่ให้ตายเหอะ มันสนุกสุดยอด
นั่งอ่านไปยิ้มไปหัวเราะก๊ากไป เหมือนกำลังนั่งดูอีกตอนนึงของซีรียส์อยู่
ไรต์เตอร์ดึงคาแร็กเตอร์ของหยิกกับหมอมาได้เป๊ะเวอร์ สุโค่ยๆ

#9 By ยัยแมวเอ๋อ (103.7.57.18|192.168.176.107, 183.88.249.30) on 2012-09-27 05:02

น่ารัก อ่านแล้วนึกถึงในซีรียส์เลยค่ะ เชอร์ล็อคน่าเอ็นดูที่สุด

#8 By Aj on 2012-08-06 15:13

อา...ไม่ได้เข้ามาเหลียวแลบล็อกตัวเองเลย มีคนอ่านบล็อคร้างๆนี่มากกว่าที่คิดเสียอีก /ปาดน้ำตา
เลยโดนคนเขียนปาหมอนใส่ทั่วทุกคน XD
    
@hazelnutzcrackerz  ดีใจที่หน่วงชอบ แต่งแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้เหมือนกันฟิคนี้ ช่วงนี้กำลังขุดเรื่องที่หน่วงตามมาแต่งต่ออยู่ อดใจไว้นะจ๊ะ
@lvlelody  ดีใจที่มีคนชอบคะ เราก็ชอบวิธีพูดคุยของ 2 คนนี้ในหนังอยู่แล้ว มันโมเอะจริงๆ

@คุณน้องข้าว เม้นไม่สั้นหรอกคะ นี่เรียกยาวแล้ว คนเขียนเม้นท์คนอื่นสั้นกว่านี้เยอะ ไม่สันทันภาษาEng เหมือนกันเลย จับมือๆ
  
@concuben ชอบซีรีย์นี่มากเหมือนกันคะ
    
   
@EGUANAฟ้าประทาน อ้าก อุตสาห์ตามมาอ่าน เกรงใจจังเลย ขอบคุณมากเลยคะ

#7 By Covet on 2012-07-27 23:57

อ่า....ไม่รู้จะใช้คำว่าอะไรไม่ให้เป็นการลบหลู่เกียรติท่านชายเชอร์ล็อกดี แต่ในนี้คุณรอวัตสันที่เป็นเจ้านายให้อาหารชัด ๆ /ฮา ชอบที่บอกว่าทำอะไรจากในตู้เย็นไม่เป็นนอกจากเอาเข้าปาก (เห็นภาพมากมาย)
ซีนที่ยอมดื่มกาแฟขมทั้งแก้วเพื่อก่อกวนนี่ก็ช่าง

#6 By EGUANAฟ้าประทาน on 2012-07-16 22:24

มาลงชื่อว่าจะอ่านค่ะชอบเรื่องนี้เหมอืนกันนนนนน

#5 By concuben on 2012-07-15 17:33

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก น่าร๊วกม๊วกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เห็นคอมเม้นบนๆแล้วใจแป้ว /ก็หนูเป็นคนเม้นน้อย แถมเป็นผีบล็อกด้วย
เป็น PG ที่นังหยิกเกรียนใสๆไร้สติโดนใจมากค่ะ อยากอ่านฟิคไทยมานานแล้ว ขี้เกียจองค์ลงกับภาษาอังกฤษกากๆของตัวเอง
แบบนี้มันเข้าทำนองคุณหนูปากจัดสกัดใจหมอม๊ากมากกกก อร๊ายยยยยยยยย $HDกด้พเห^&!!!!
หามานานจริงๆค่ะ ฟิคภาษาไทย /กลิ้งออกจากบล็อก

#4 By Welcome to my trash can on 2012-06-17 00:06

น่ารัีกโคตร... ทั้งนักสืบ ทั้งหมอน่ารักเกินไปแล้ววววววววว 

//หน้าแดงงงง (แดงทำไม...)

เขียนดีมากๆ เลยค่ะ cry  เข้าถึงความเกรียน เอ๊ย! ความโมเอ้ของเชอร์ล็อค กับความเป็นแม่ศรีเรือน เอ๊ย!!! *อีกรอบ*  ความเอาใจใส่(?)ของจอห์นได้ดีจริงๆ ฮ่าๆๆๆๆ

ชอบวิธีพูดของ 2 คนนี้ T///T เป็นอะไรที่น่ารักโฮกๆ แค่กิจวัตรประจำวันธรรมดาๆ ก็ทำให้กรี๊ดได้ แอร๊ยยยย //บ้าไปแล้ว กรุณาอย่าใส่ใจ

ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆ นะคะ cry อยากให้เขียนอีกจังเลยยยย

#3 By melody in the world of the tale on 2012-05-30 15:51

ลืมบอกไป หรือบอกไปแล้วไม่รุ
โรแมนติกมากกกกกกกกก(สไตล์เชอร์ล็อกอ่ะนะ) TwT แฟนเกิร์ลตายยย ฮิ้ววว 
ปล.อีกที อ่านๆไปเหมือนได้ดูซีรี่ส์ฉบับคนแสดงฉายอยู่ในหัว!! ยอดมาก ยอดมากXDD

#2 By なかの みどり on 2012-05-25 09:49

ก๊ากกกก มายก็อดดด ขอบอกว่าอ่านไปขำไปตั้งแต่ "2 ข้อ!!" แล้ว 555 คาแรกเตอร์ไม่หลุดเลย เป๊ะมาก ชอบบบXDDD
มันมาหักมุมเอาตอนท้ายอีกแล้วสิน่า บอกได้คำเดียวว่าอึ้งเหมือนที่จอห์นรู้สึก ก๊ากๆๆ แต่น่ารักมากกรี๊ดดดดด ขอนอนตายอย่างเป็นสุขTwTb
ปล. ชอบมาก ปาหมงปาหมอนแบบนี้ ปามาเท๊อะะะ ชอบบบบ/ ถ้าจะแต่งฟิคเชอร์ล็อกขนาดที่ข้อมูลแน่นๆ นี่ ไปแต่งนิยายเรื่องใหม่เลยดีกว่านะ - -" ลำบากชีวิตพอสมควร 555
ปล.2 TwT ไอ้ที่ทวงไม่ยอมแต่งต่อนะ  ชิชะ ไม่เป็นไร ถือว่าทวงแล้ว ฉันเชื่อว่าซักวันต้องมีต่อ กร่ากๆXD

#1 By なかの みどり on 2012-05-25 09:42