หาโอกาศอัพ แบบ บัดโชะๆ!
มาแบบสั้นๆได้ใจความเพราะงานทั่วหัวอยู่
อืม...มือถือหายอ่ะ
ไม่ต้องถามหรอกว่าหายได้ไง เพราะตูข้าก็มิอาจทราบ
แอบเซ็งนิดนึ่งแต่ก็ได้เครื่องใหม่แล้ว
รุ่นแบบฉุกเฉินจริงๆ ...รุ่นเก่ากึก ประมาณรุ่นปาหัวหมาแตกของเก่า
ไร้ฟังก์ชันใดๆ ยกเว้นใช้เป็นไฟฉายได้(=_=" เอามาทำไมว่ะ)
ดังนั้นเพื่อนๆ(หรือผี)ที่เข้ามาเห็นข้อความฉุกเฉินนี้
กรุณาติดต่อข้าพเจ้าด่วน...เบอร์หายเกลี้ยง T^T(คิดถึงเพื่อนๆอ่า)
โทรเข้าเบอร์เดิมนั้นแล ขอบคุณก๊าบ
โฮก ไม่ได้มาอัพตั้งนาน(มากๆ) แถมเนื้อหาล่างๆไม่เหมาะกะเด็กดีนะจ๊ะ ระวังตัวนิดส์
พึ่งกลับจากทริปตะลอนไปวาดสีน้ำกับทางคณะมา เหนื่อยดีมาก ขึ้นรถทีไรม่อกทุกรอบ(เก็บแต้มไว้ทดตอนไม่ได้นอน)
ได้ไปทัวร์เป็นระยะเวลา 3 วัน 2 สองคืน ออกจากคณะเมื่อวันศุกร์และกลับอย่างสวัสดิภาพวันอาทิตย์
ไปพักกันที่โรงแรมระดับครึ่งดาว =_= " คิดละกันจะให้ดาวเต็มดวงยังไม่อยากให้เลย(ขอสงวนชื่อโรงแรมนะค่ะ)
ทำไมครึ่งดาวน่ะหรือ มันมีเรื่อง....
เรื่องมีอยู่ว่ากว่าจะเข้าไปที่โรงแรมก็มืดค่ำแล้ว ความประทับใจอย่างแรกตรงทางเข้าก็คือ ศาลพระภูมิ 3 หลัง ตรงทางเข้า!!! มาย..ก็อด!!! 3 หลัง กลัวชาวบ้านเขาไม่รู้รึพ่อคู๊ณ?
แถมสภาพเก่าๆ เหมือนโรงพยาบาลหรือไม่ก็สถานีอนามัยร้าง เหมาะแก่การเอาทำฉากเกมส์Bio อย่างแรง...นี่มาพักให้หายเหนื่อยเฟร้ย ไม่ใช่มาหาปืนกับมีดกระซวกซอมบี้เล่นคลายเคลียดหลังสอบ!!!
ทวีความน่าอยู่ด้วยเพื่อนที่รัก(พักห้องเดียวกัน) ที่ดันมีความรู้สึกไวเรื่องที่ชาวบ้านชาวช่องไม่อยากเจอไปจับฉลากเลือกกุญแจห้อง แล้วพอดันได้ห้องริมสุดทางเดิน แถมมันดันการันตีห้องที่ได้ว่า "เรารู้สึกแปลกๆว่ะ ตั้วแต่เข้าห้อง" หรือไม่ก็ "แก ดูห้องเพื่อนมาแล้วนะ มันดูสว่างๆไม่มัวๆเหมือนห้องพวกเราอ่ะ"
แม่จ้าว!!! แล้วจะมาบอกเพื่อนๆทำไมล่ะเคอะเพื่อนขา จะรู้สึกก็ไปรู้สึกคนเดียวเด้
บรรยากาศยังไม่เป็นใจเท่าน้ำสีแดงเถือกจากก็อกทั้งฝักบัวและที่ล้างหน้า และซาวด์แท็กเสียงลากเก้าอี้จากห้องข้างบนเกือบทั้งคืน(ใครพักอยู่บนห้องตรูฟร่ะ) จากลากหาอะไรกะแค่เก้าอี้เนี่ย คนกลัวเป็นนะเฟ้ย!!!
ตบท้ายด้วยเรื่องจากน้าขายกาแฟที่น่ารักดันบอกว่าเร็วๆมานี้มีคนยิงกันตายตรงล็อบบี้ เหอๆ พอเถอะ กลัวแล้วโว้ย!!!
จบเรื่องที่พักก่อนจะยาวกว่านี้(โชคดีที่เป็นคนไร้เซนท์เรื่องพวกนี้ เลยไม่เคยเจออะไร)
ขอบ่นต่อเรื่องอาหาร จะอะไรกันนักกันหนา!!!
มื้อแรก... เหตุเกิด ณ ร้านส้มตำ ครึ่งชั่วโมงแรก ส้มตำจากแรกลอยมา พร้อมกับถูกกวาดซัดโฮกไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงลาบจึงค่อยตามมา เป็นอย่างงี้ไปเรื่อยๆ จนเซ็งตุ้ม ดูคนขายก็มีตั้ง 5 คน มัวทำอะไรกันฟร่ะ ปรึกษาวิธีปอกมะละกอรึไง
มื้อสอง...มื้อเย็นที่โรงแรม(เพราะฝนตกเลยต้องจำใจกิน) ข้าวผัดทะเลที่โดนพนักงานโรงแรมบังคับให้เอาเหมือนกันทุกคนนับสิบจาน แถมรสชาติ สมกับโรงแรมครึ่งดาว
มื้อสาม...หาดนางรำ หึหึหึ "พี่ค่ะ ขอข้าวผัดปู"
"อ๋อ ข้าวผัดทะเลสามนะครับ" คนจดทำหน้าเนียนสุดหลังจากเพื่อนเราสั่งเข้าผัดทะเลไป 2 จาน แต่เพื่อนเราก็ท้วงให้
"พี่ ผัดทะเล 2 ผัดปู 1 ค่ะ"
"ครับๆ" ดูท่าจะรับคำไปงั้นแหละ ออกมาก็ผักทะเลหมด อยากจะพ้นไฟ
จริงมีเรื่องอยากบ่นอีกแต่ขอไปปั่นงาน(เพื่อน)ก่อน ดูรูปไปล่ะกัน ถ่ายด้วยมือถือก็ได้สวยเท่านี้แหละ
รูปยานพาหนะปรับอากาศ(ข้างในให้เท่าข้างนอก) ประจำคณะที่ปุเลพวกเราไปตลอดทาง
หาดทราย ...ต้นมะพร้ว ...พระอาทิตย์ยามเย็น...โอ้ทะเลแสนงาม (แสนง๊ามมม แสนงามม)
สวนสมุนไพรของพระเทพฯ
เรือรบ จักรีนฤเบก (สะกดถูกป่าวหว่า) เท่มากๆ ข้างในก็เท่ อยากเป็นทหารเรือบ้าง
แถมๆ เรือรบอีกสองลำ ลำเล็กกว่า แต่ก็เท่
เข้าสู่โซน "ฉ. เฉพาะ" คนใสซื่อบริสุทธิ์ รับความสถุล ไม่ได้ก็พอนะค่ะ
เตือนแล้วนะ
ปติมากรรมริมหาด...."สตรีมีไข่" มันน่าภูมิใจไหมนั้น เสื่อมหว่ะเพื่อน
อะเจ้ย!!! น่าเกลียดยังไม่พอ มาทำอะไรถูกใจป้าแถวนี้!!!!!
พอก่อนแล้วก่อนจะเอาความสถุลของเพื่อนมาโชว์มากกว่านี้ เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปโรมแรมเอามาให้ดู (อยู่ตอนกลางคืนไม่กล้าถ่ายกลัวติดอะไรมากะกล้อง
ไว้เจอกันโอกาศหน้าถ้าชาติต้องการนะเคอะ
